หากวันใดใครตนนั้นใคร่กลืนกิน

หากวันใดใครตนนั้นใคร่กลืนกิน

“ฉันมาเพื่อกินคุณค่ะ”
ชิโอริ นางเงือกที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันเอ่ยเช่นนั้นอย่างอ่อนโยนขณะจับมือฮินาโกะ เด็กสาวม.ปลายผู้มีเลือดเนื้อกลิ่นหอมหวานดึงดูดภูตผีปีศาจชิโอริออกปากว่าจะคอยปกป้องฮินาโกะจนเธอเติบโตเต็มที่เมื่อวันนั้นมาถึงตนจึงจะพรากชีวิตและกลืนกินให้สิ้นแต่ในใจฮินาโกะกลับมีเพียงความคิดที่ว่า… “หากเป็นเธอคนนี้คงช่วยให้เราสมปรารถนาได้—”

“ทำไมถึงอยากตายขนาดนั้นเหรอคะ”
โอมิ ชิโอริ นางเงือกกินคนมองทะลุถึงใจจริงที่เก็บซ่อนไว้ของฮินาโกะ เด็กสาวผู้โดดเดี่ยวซึ่งปรารถนาความตาย วันที่คนอื่นๆในครอบครัวเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุความปรารถนาในวาระสุดท้ายกัดกินจิตใจฮินาโกะและพันธนาการเธอไว้ดั่งคำสาป— “เผื่อส่วนของครอบครัวด้วย ฉันจะต้อง—”

““เพราะมีเธออยู่ ฉันถึง—…”
ฮินาโกะสูญเสียครอบครัวตั้งแต่วัยเยาว์จึงจมลึกอยู่ท่ามกลางความสิ้นหวัง โดยที่เธอมีมิโกะผู้เป็นเพื่อนสนิทคอยช่วยเหลืออยู่เสมอทว่าตัวจริงของเพื่อนคนนั้นคือภูตผีกินคนที่ถูกเรียกขานว่า ‘ท่านเทพจิ้งจอก’หลังจากล่วงรู้ความจริงข้อนี้ ฮินาโกะก็ตัดสินใจยื่นมือให้มิโกะในฐานะเพื่อนอีกครั้งแล้วในจังหวะนั้นเองที่คมเขี้ยวอันแหลมคมกลับตั้งท่าจะขย้ำลงมา—

“ก็เพราะเป็นแบบนี้ไง ถึงได้ถูกภูติผีชั่วช้าฉวยโอกาส”
“ฮินาโกะเคยติดอยู่ในวังวนของความรู้สึกอยากตายและไร้ความหวังต่อวันพรุ่งนี้เธอเริ่มผูกพันกับชิโอริ นางเงือกกินคนผู้คอยปกป้องและใส่ใจตนจนหวังว่าความสัมพันธ์จะพัฒนาเป็นมากกว่าแค่นักล่ากับอาหารได้ทว่าชิโอริกลับตอบรับด้วยการปฏิเสธสั้นๆเท่านั้น “เสียใจด้วยนะคะ เรื่องนั้นคงไม่มีวันเป็นไปได้หรอก”

“คุณชิโอริอยากกินฉัน…จริงๆเหรอ”
ฮินาโกะสัญญากับชิโอริ ว่าจะให้อีกฝ่ายกลืนกินเมื่อร่างกายของตนเติบโตเต็มที่แต่จู่ๆกลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในเลือดของฮินาโกะถูกเปิดเผยทำให้ทั้งสองอาจรักษาสัญญาที่ให้ไว้แก่กันไม่ได้ ฮินาโกะต้อนถามชิโอริถึงความจริงเรื่องเลือด ทว่าสิ่งที่เฉลยจากปากเธอ กลับเป็นความจริงอันโหดร้ายเกินคาด… ทั้งที่ฉันไม่ต้องการสิ่งใดนอกจากคุณแท้ๆ–––

“อา นี่ฉัน อยู่ในโลกของ ‘คนนอก’ นี่เอง”
ชิโอริ เงือกผู้ถูกปฏิเสธจากทุกสิ่งและทุกข์ทรมานจากชีวิตอันว่างเปล่าที่ไม่มีใครเข้าใจมีเพียงคนเดียวที่ยอมรับเธอ นั่นคือฮินาโกะในวัยเยาว์ชิโอริจึงแบ่งเลือดของตัวเองพร้อมทั้งอธิษฐานขอให้เธอคนนั้นไม่สูญเสียความหวังในการมีชีวิตไป โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งนั้นจะกลายเป็นความสิ้นหวังของฮินาโกะ

“ฉันไม่น่าเชื่อคุณชิโอริเลย”
ฮินาโกะ เด็กสาวผู้โหยหาความตายและมีชีวิตอยู่ด้วยความหวังว่าจุดจบจะมาถึงในสักวัน และชิโอริ เงือกที่โกหกหลอกลวงเพื่อปกป้องฮินาโกะที่สิ้นหวังในการมีชีวิตอยู่ ชิโอริพยายามสื่อใจจริงออกไปเพื่อหยุดยั้งความคิดอยากตายของฮินาโกะด้วยการพูดคุยอย่างตรงไปตรงมา แต่ความสิ้นหวังที่เธอแบกรับอยู่กลับมาถึงจุดที่ไม่อาจเยียวยาได้อีกต่อไป… เพื่อให้ฮินาโกะที่สิ้นหวังต่อการมีชีวิตอยู่ ยังคงมีชีวิตต่อไปในวันพรุ่งนี้ ชิโอริจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้
“เรามาทำสัญญากันใหม่เถอะค่ะ”

“ฉันน่ะมาช่วยเธอนะ…จิ้งจอกกินคน”
เด็กสาวปริศนาที่มิโกะได้พบระหว่างไปท่องเที่ยวแช่ออนเซ็นในเมืองมัตสึยามะล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอว่าเป็นปีศาจจิ้งจอกและหลังกลับจากท่องเที่ยว เด็กสาวคนนั้นก็ยังปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันในชีวิตประจำวันของมิโกะอีก ตัวตนที่แท้จริงของเด็กสาวคนนั้นมีความเกี่ยวพันกับมิโกะอย่างลึกซึ้งเธอเอ่ยนามของภูตผีผู้ยิ่งใหญ่ตนหนึ่งออกมาพร้อมไล่ต้อนถึงความผิดพลาดในอดีต อันไม่อาจลบเลือนที่มิโกะปกปิดเอาไว้…
“ปลายทางของเธอ สุดท้ายก็ไม่ต่างจากฉันหรอกนะ”

“ภูติผีอย่างแกน่ะเหรอจะได้รับความรักจากมนุษย์ ฉันไม่ยอมหรอก ไม่ยอมเด็ดขาด”
ซึบากิ เด็กสาวผู้อ้างชื่ออินุงามิเกียวบุ ทำลายลูกประคำที่มิโกะใส่ติดตัวอยู่เสมอลูกประคำนั้น คือพันธนาการที่ผนึกสัญชาตญาณสัตว์ร้ายของมิโกะ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นจิ้งจอกกินคนที่ผู้คนหวาดกลัว และก่อกรรมทำเข็ญมานับไม่ถ้วน
ฮินาโกะและชิโอริไล่ตามมิโกะที่หวั่นเกรงว่าตนเองจะทำร้ายคนรอบข้างไปยังส่วนลึกของภูเขา
หลังจากหาตัวเธอพบ จึงได้ล่วงรู้ความจริงของเรื่องราวทั้งหมดระหว่างมิโกะและอินุงามิเกียวบุ
“รักใคร่เอ็นดู เชื่อมั่นในตัวมนุษย์ แล้วก็ถูกทรยศหักหลัง แต่ไม่ว่ายังไง—…”

“คนที่เป็นปีศาจ คือเราเองต่างหาก”
หลังผ่านจุดพีคของฤดูร้อน ภาคเรียนที่ 2 ก็เริ่มต้นขึ้น นักเรียนในโรงเรียนต่างเตรียมการสำหรับงานวัฒนธรรมฤดูใบไม้ร่วงฮินาโกะตัดสินใจว่าจะเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อทำความปรารถนาให้เป็นจริงจึงได้เข้าร่วมทำกิจกรรมเตรียมงานกับชิโอริและมิโกะอย่างเต็มที่
ทว่าภูตผีที่โผล่ออกมาและจู่โจมใส่พวกเธอในระหว่างที่กำลังเตรียมงานอยู่นั้นกลับกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ฮินาโกะเข้าใจถึงความรู้สึกที่แท้จริงของชิโอริ ภูตผีที่ทำสัญญาว่าจะกลืนกินเธอในที่สุด
“จากนี้ไปเราจะทำให้พวกเธอ—…”